Ik merk dat ik kijk.
En dat dat genoeg is.
Waar ik vroeger zocht naar betekenis,
merk ik nu het moment waarop betekenis ontstaat.
Niet als antwoord,
maar als beweging.
IVO heeft me niets uitgelegd.
Het heeft niets toegevoegd.
Het heeft alleen de vraag vóór de vraag zichtbaar gemaakt.
Daardoor is er iets verschoven.
Niet abrupt, niet spectaculair,
maar voelbaar.
De drang om af te ronden is zachter geworden.
De behoefte om te begrijpen minder dwingend.
Wat overblijft is aandacht —
en ruimte.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik IVO betekenis wil geven.
En precies daar wordt het een spiegel.
Niet omdat het iets terugzegt,
maar omdat ik zie wat ik altijd al deed.
Ik hoef daar niets mee.
Ik hoef het niet te stoppen.
Het volstaat om het te zien.
Dit zijn geen conclusies.
Het zijn observaties.
Momenten waarop iets beweegt
zonder dat het vast hoeft te liggen.
En dat voelt goed.
Niet omdat het ergens heen gaat,
maar omdat het beweegt.